posts

Image by Baldur93 from Pixabay

Nu al zien we waar waar al die bewustzijnsontwikkeling toe leidt. Het moraalfascistische woke is daar een exponent van. Straks kunnen we niet meer doen wat we willen doen, zeggen wat we willen zeggen en denken wat we denken. We kunnen straks niet meer voelen wat we voelen. We kunnen dat nu al niet meer. Het gesprek is bijna dood, overal wordt nepinformatie en fake news vervolgd, maar wie zegt er wat nep is en wat fake?

Want wat is bewustwording? Dat is dat je de consequenties van je voelen, denken en handelen doorziet. En dat je daarop actie onderneemt. Het is een ontwoken. Omdat zij vinden dat het sexistisch is om iemand als man of vrouw (al naar gelang zijn of haar geslacht) aan te spreken doen we dat niet meer. Maar met het op zulk een diep niveau reguleren van gedrag open je een doos van pandora waarvan we de consequenties langzaam beginnen te zien.

Wat mij betreft heeft de elite zich in haar kaarten laten kijken met de wereldwijde oefening die coranapandemie heette. Destijds was het nog een relatief onschuldig narratief. Er was een virus en je zou er dood aan gaan. Gelukkig was er binnen de kortste keren een mRNA-alternatief dat nog nooit goedgekeurd was wegens aanhoudende gevaren voor de volksgezondheid. Maar door overheden onder druk te zetten met de dodelijkheid van het virus kreeg Big Pharma van die overheden gedaan dat zij niet verantwoordelijk waren voor de gevolgen van een wereldwijd experiment met dit vaccin.

De consequentie van ons corona-woke gedrag is een stelselmatige oversterfte die fiere politici de handdoek in de ring doet gooien. Daarover vragen stellen is verboden volgens deze doctrine. Vroeger kon je gewoon nieuwsgierig onderzoek doen en je scherpe observaties publiceren. Tegenwoordig is dat een politieke daad. En steeds meer mensen staan aan de goede kant, netjes in het gelid.

Ondertussen ben ik een eind gevorderd in Wisselwachter van Geert Mak. Fascinerend om te lezen dat alle hoofdrolspelers tijdens de tweede wereldoorlog hun doelen wisten te bereiken door Sun Tzu te volgen: Alle oorlogvoering is gebaseerd op misleiding. Juist ook Roosevelt en Stalin logen elkaar en hun bevolking voor om gedaan te krijgen wat er is gebeurd. Hoeveel levens het arrogante ego van de Gaulle heeft gekost op D-day daar waagt Mak zich niet aan, maar het verbijsterde me.

Disclaimer: never underestimate your enemy, maar zelf blijf ik nog altijd geloven dat je de meeste complotten eenvoudig kunt verklaren door uit te gaan van het gebrek aan intelligentie bij de hoofdrolspelers. En even over bovenstaande: door bewustzijn als woke te framen draai ik wat er gaande is juist om. Mensch, trek je eigen conclusies!

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 132, jun 2025

Kapitalisme is het mooie woord dat we bedacht hebben voor onze huidige landjepikpsychose. In de geest van de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy: stel we stranden met zijn 8 miljarden op een onbewoonde planeet, wat gaan we dan doen? Nou dan gaan we die in stukjes delen en die stukjes onderling verdelen. De sterksten krijgen het meeste, dat is eerlijk tov hun macht.

En nu komt het: als de sterkste aap het meeste heeft weten te bemachtigen, dan vereren we haar of hem als een halfgod. Wee je gebeente als je hem of haar (het is meestal een hem) beticht van psychopathie of een andere verklarende factor voor zijn gedissocieerde gedrag.

En in die verering dompelen we onze hele maatschappij. Dat begint bij opbrengstgericht werken op basisscholen, en gaat via langstudeerboetes naar bonussen en gouden medailles. En we doen het zelf hè! We geloven dat we daarmee het beste uit onszelf halen. Dat burnout ondertussen in de top van het ziekteverzuim is terechtgekomen lijken we daar niet mee te associeren. We staan erbij en kijken ernaar.

Dus de man die de bestaansgrond onder onze voeten vandaan rooft zijn we dankbaar dat hij ons zijn land laat bewerken. We zijn gijzelaars van het kapitaal en beschermen onze gijzelnemers. Is dat niet de definitie van het Stockholmsyndroom?

Even opzoeken, uit wikipedia: In 1973, Jan-Erik Olsson, a convict on parole, took four employees (three women and one man) of Kreditbanken, one of the largest banks in Stockholm, Sweden, hostage during a failed bank robbery. He negotiated the release from prison of his friend Clark Olofsson to assist him. They held the hostages captive for six days (23–28 August) in one of the bank’s vaults. When the hostages were released, none of them would testify against either captor in court; instead, they began raising money for their defense.

Wat is hier nou mis aan? Deed Jezus niet hetzelfde toen hij zei: Vader vergeef het hun? Is er iets verkeerd aan begrip hebben voor je medemens, ook (of: juist) als hij niet zijn beste zelf lijkt te zijn? Deze regel verontachtzamen leidt alleen maar tot toeslagenschandalen. Dat is nog eens een psychose.

Het stockholmsyndroom heet niet moskousyndroom of pekingsyndroom of new yorksyndroom. In die laatste steden is het bewustzijn nog niet zover boven die van de psychologie uitgestegen dat de psychologie dat gedrag niet meer begrijpen kan.

Wat ik zeggen wil: wat daar in Stockholm gebeurde was misschien helemaal niet pathologisch maar voorbode van een nieuw bewustzijn. Onze economie die wij met hand en tand verdedigen, dat is misschien meer pathologisch.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 131, mei 2025

Mijn bedrijfje heet guts2trust BV. En nu opeens snap ik mijn bedrijfsnaam anders. Ik dacht altijd: de nieuwe economie gaat ontstaan als mensen het lef krijgen elkaar te vertrouwen. Maar nu begrijp ik: de nieuwe economie gaat ontstaan als mensen het lef krijgen god te vertrouwen.

Hoe ziet zo’n nieuwe economie er dan uit? Een kern in de gedachten hieronder is dat ik dan het oordelen voorbij ben. Wat jij doet en laat en denkt en wil, ik begrijp dat jij op dat moment de beste versie van jezelf bent, ook als ik dat soms niet zo’n geweldig idee vind. Dan nu een volgende poging tot omschrijven van de nieuwe economie:

Iedereen is welkom.
Iedereen draagt bij naar vermogen.
We helpen elkaar daarbij.
Als je niets kunt bijdragen is dat ook ok (een significant deel van de mensen zijn door de stresscultuur in Nederland eigenlijk chronisch overspannen – eerst maar eens rust, we zorgen voor elkaar).

Dan communiceren we telepathisch met elkaar en met god.
Als we onze relatie met god vertrouwen kunnen we de nieuwe economie leven: zorgen voor ons, de planeet en de toekomst.
Gewoon door te luisteren naar wat nodig is.
In mijn perceptie kunnen we met god alleen telepathisch communiceren (dat heet dan bidden of mediteren of yoga of what have you).
En dat is niet saai want dat is ook een ontdekkingstocht in onszelf.

Wat gaan we dan doen in die nieuwe economie?
Leven denk ik,
En alles wat nodig is om dat te doen.

Willen we dan ook internet en telefoons en zo?
Het zou een surrogaat voor telepathie zijn denk ik dan, dus nee.
Ik denk dat onze nieuwe economie er veel simpeler uit zou kunnen zien.

Ik wil dit pad op, maar ik heb daar wel moeite mee.
Want ik heb nog kinderen en een hypotheek.
En waar moet ik beginnen?
Stil worden denk ik, anders kan ik niet luisteren.
En hoe doe je dat telepathie? Wie leert mij dat?

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 130, apr 2025

Vandaag gebeurde er iets bijzonders. Ik voelde mij ingehaald. Of op sleeptouw genomen, net hoe je er tegenaan kijkt. Dat zit zo. Hier in deze column ben ik nu al een paar jaar vanaf de zijlijn aan het kijken naar de geboorte van onze nieuwe economie. Enig dedain is mij daarbij soms niet vreemd moet ik bekennen. En alles wat ik tegenkom kan ik netjes in mijn kaders kwijt, allemaal heel geruststellend.

Maar vandaag kreeg ik een bericht van Jac (oa Economy Trandformers). Dat bericht paste niet zo goed in mijn raamwerk. Maar andersom misschien wel. Anyway, ik vind zijn stelling dermate uitdagend dat ik er hier graag over bericht.

Mijn idee is dat als we zoeken naar een nieuwe economie dan kunnen we die puzzel niet leggen met de puzzelstukjes waaruit onze huidige economie is opgebouwd. Dit zal je niet heel vreemd in de oren klinken, het is een parafrase van een uitspraak die aan Einstein geattribueerd wordt: je kunt een probleem niet oplossen met het denken waarmee het gecreeerd is.

Maar wat zijn dan die puzzelstukjes die blijkbaar zo vertrouwd zijn dat we ons er niet eens bewust van zijn? Mijn boekje was vooral ook een poging dat vocabulair bewust te worden en daar een alternatief voor te vinden. Een paar van die patroonverschuivingen om je een gevoel daarvoor te geven:

• vrijheid is geen recht maar een plicht
• onze economie is geen gevolg van schaarste maar schaarste is een gevolg van onze economie
• we kunnen delen ipv ruilen
• samenwerken ipv concurreren

En nu Jac. Die wees mij op een patroon waar ik mij tot vanmorgen niet bewust van was. De vraag die hij beantwoorden wil is: hoe kunnen we de veelheid aan initiatieven voor een nieuwe economie opschalen? Ik begrijp zijn antwoord als: deze vraag is geformuleerd met het vocabulair dat ons gebracht heeft waar we nu zijn, waar we niet willen zijn.

Maar we willen toch wel dat die nieuwe economie het nieuwe normaal wordt? Als opschalen dan niet de way to go is, hoe dan wel? Jac’s perpectief begrijp ik als: we gaan die intietieven niet als een mal gebruiken om er meer van te maken. Ieder van die initiatieven is een unieke uitdrukking van ons bewustzijn en zo inspireert het anderen om hun bewustzijn te manifesteren op de manier die bij hun past.

Dat betekent dan dat er niet één model is. Maar er zijn er vele. Mijn begrip hiervan is dat er nog steeds één model is, nl dat van de bewustzijnsontwikkeling. Dat is abstract natuurlijk, maar mijns inziens wel op het juiste niveau. En dat bewustzijn manifesteert zich langzaam steeds helderder. Dat doen we met steeds meer mensen op steeds meer manieren. De grondhouding is steeds dezelfde: trouw aan jezelf, trouw aan de planeet, trouw aan de toekomst.

Iets heel anders, ik las het in de nieuwsbrief van onze hortus botanicus in amsterdam: je kunt tegenwoordig biologische planten kopen!

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 129, mrt 2025

Het klinkt heel voor de hand liggend, natuurlijk: we kunnen de crises van vandaag aan door weer natuurlijk te gaan leven. Het gaat fout nu omdat we onze natuurlijke wortels zijn vergeten. Met enige regelmaat kom ik deze gedachte tegen.

Ik moet dan denken aan de cavia’s bij mij in de tuin. De moeder van mijn kinderen heeft een geschiedenis van dieren aanschaffen voor hen, maar die dieren worden dan weer uit huis geplaatst om allerlei redenen zoals allergieen. Ik ben dan de gelukkige opvanger. Ik heb onder andere een konijn gehad en een hond. Maar dus ook cavia’s.

Ik vind dieren in een hok, of aan een lijn maar niks. Dus de cavia’s kregen mijn tuin. Met een weelderige begroeiing. Dat moet toch een paradijs zijn voor die beestjes? Ze hadden het binnen no time kaal gevreten en dat bleef vervolgens zo. Hier zie je dat de natuur naar een stabiel evenwicht evolueert. Maar niet altijd naar een wenselijk evenwicht.

Wat is dan natuurlijk? Groei natuurlijk! Alles in de natuur groeit. Dus als onze economie groeit is dat niet meer dan natuurlijk. Ja, maar die groei stopt ook een keertje, als dieren en mensen eenmaal volwassen zijn stopt hun groei. Dat zou je dan ook van onze economie verwachten.

Even wachten hoor. Niet alle dieren stoppen met groeien, veel reptielen blijven altijd maar doorgroeien bijvoorbeeld. Dus dan wordt de vraag: is onze economie een reptiel of een zoogdier of wat? Ik vind populaties in dit opzicht interessant. Volgens mij hebben alle dierpopulaties de neiging om altijd maar te groeien. Dat ze toch in een evenwicht geraken is omdat ze tegen de grenzen van hun groei aanlopen. Dat
kunnen exogene grenzen zijn, bijvoorbeeld de capaciteit van hun habitat. Maar ook endogene grenzen, bijvoorbeeld de sociale structuur.

Hoe het feit dat de aantallen geboorten van mensendieren in sommige streken afnemen past in dit perspectief vind ik een uitdagende vraag. Welke grenzen spelen hier een rol en hoe zijn die afhankelijk van de plaats op aarde? Vinden steeds meer mensen het onverstandig om nieuwe mensen op deze planeet te zetten? Zorgen alleen nog door onbeheerste driften gedreven medemensendieren voor onze groei? Kijk, daar gaat het me om: dat je stopt met groeien is een bewustzijnsstap. Het bewustzijn dat aanzet tot groei is niet het bewustzijn dat aanzet tot stoppen met groeien. En bewustzijnsgroei is ook natuur.

Dus ja, als ik er zo nog eens naar kijk: ja, laten we teruggaan naar de natuur. Groei is de drijvende kracht in de natuur, de groei van onze economie, maar ook de groei van ons bewustzijn. En als we bewust geworden zijn van de volwassenhied van onze economie dan zullen we de groei van die economie stoppen. Meer eh, is onze economie al volwassen? Of hangt dat van de streek af, global south bijvoorbeeld?

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 123, sep 2024

Jeroen, zei mijn vader, het is een oude auto, maar geen piepje, geen kraakje, niks! En mijn moeder was al even enthousiast. Jeroen zei ze, hij rijdt zo lekker. Ik voel niks in mijn rug, maar in die nieuwe auto van je vader heb ik altijd maar last.

En zo kreeg ik dus de oude auto van mijn moeder, ze reed er niet meer in, daar was ze te oud voor. Dat is een eufemisme voor: met beginnende dementie moest je dat maar niet meer doen.

Op maandag de APK, op dinsdag rijdt mijn moeder de auto in zijn achteruit alsnog total loss en op woensdag staat hij op mijn naam. Maar ik was altijd wel gecharmeerd geweest van haar. Dus ik nam de uitdaging aan en liet haar verzorgen. In dat proces heb ik verschillende experts gesproken en hun bewondering was eensluidend: dit was een van beste auto’s ooit door BMW gemaakt.

Dat gaf voor mij de doorslag, ik besloot te investeren in haar en er mee door te rijden. Bijna 10 jaar later staat er 622.000 km op haar teller.

Maar die kraakjes en dat lekkere rijden. Ik weet nu hoe dat komt: mijn vader was tegen het einde van zijn leven stokdoof en alle vier de schokbrekers waren lek.

Maar hoe verklaar ik nou als rechtgeaard wereldverbeteraar dat ik nog steeds in zo’n vervuilende old-timer rondrij? Het grote zoeken naar argumenten begint. Ten eerste: het omsmelten van zo’n oude wagen tot een nieuwe kost veel meer energie dan je ooit in de resterende kilometers van zo’n old-timer zou verbruiken. Verder kom ik even niet. Het is vooral nostalgie, het is de oude auto van mijn ouders en mijn moeder heeft mij haar gegeven twee weken voor ze stierf.

Eigenlijk is er dus geen rationeel argument, het is een guilty pleasure en dat is ook wat waard.

Oh ja, ze was net zo grijs als mijn ouders, nu is ze net zo fleurig als ik.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 128, feb 2025

Ik leid aan voortschrijdend inzicht. En dat is misschien maar goed ook. Hoe ziet die nieuwe economie eruit? Ik vind dat ik in mijn boekje een stap te ver gegaan ben.

Ik sta er nog steeds voor de volle 100% achter dat ons bewustzijn zich ontwikkelt en dat dat (en alleen dat) onze economie momenteel doet veranderen. Maar hoe die economie dan verandert, waar naartoe? Daarin ben ik te ver gegaan denk ik. In addendum I beschrijf ik een nieuwe economie. Het is er een met eindeloze hoeveelheden data in energieslurpende datacenters. En een hoop ge-app om samen te werken.

Ik begin steeds meer te voelen dat dat niet de weg zal zijn. We worden als mensen met prachtige gaven geboren. Maar onze kinderen worden wakker in een wereld die ze niet stimuleert die gaven te ontwikkelen. En het zijn die gaven waarmee we een nieuwe economie kunnen bouwen. Dat is het inzicht dat zich nu bij mij aandient. Dat zijn gaven als helder weten en telepathie.

Dit is een beeld dat zich nu begint te vormen: als we ons ego zijn plaats als volger ipv als leider wijzen kunnen we vrij luisteren naar het universum en elkaar. Ik hoef dan alleen maar te luisteren naar mijn hart, want daar spreekt het universum.

Dan hoeft er niet meer geruild te worden, geven en ontvangen volstaan. Plannen wordt dan overbodig en heel veel van waar we momenteel onze tijd en energie aan besteden. Inspiratie en go with the flow leiden ons dan.

Er is nog wel een dingetje. Niet iedereen zal in dezelfde mate mee kunnen, willen of durven gaan op deze weg. Om iedereen plek te bieden in deze uitnodigende wereld blijven we daarom een hoop ingewikkelde dingen doen. Governancestructuren als cooperaties en meenten, crowdfunding en reputatieschemata. En nog veel meer van die dingen waarvan je een dwarsdoornede in mijn linkslijst kunt vinden. En ja, iets met data en apps, och dan heb ik ook wat te doen.

Is dit verre toekomstmuziek? Onlangs kreeg ik een mail van Robert Boutens: als je je mensalidmaatschap niet kunt betalen dan hoeft dat niet. Ook bij mensa is deze nieuwe manier van samen dus post aan het vatten.

Ik kan er een lang verhaal van maken, maar eigenlijk kan ik het in één zin samenvatten: luister naar god en alles zal reg kom. Begrijp me goed. Ook ik kan daar nog niks van, ik ben mijn kinderlijke gaven ook verloren. Maar goed, nu is het hervinden van die gaven dus mijn uitdaging.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 127, jan 2025

Opeens stond het daar, in de optimist. Het artikel ging er niet eens over. Het artikel ging over het verband tussen geest en lichaam, hoe trauma verslavingen veroorzaakt. Onbewust en daarom voor de verslaafde zonder hulp niet hanteerbaar. Die hulp kan dan bestaan uit bewustzording, in compassie.

Maar wat ik er in las was dit: succes is een verslaving. Iets dergelijks staat ook in het artikel hoor, maar meer terloops. Bij mij sloeg het in als een bom.

Zijsprongetje, ik moet denken aan mijn wedergeboorte / verlichting. Ik had daar al veel over gehoord en gelezen. Een van de dingen die ik daar altijd over las was: je ziet het pas als je het doorhebt (terzijde: dit is niet een uitspraak van Johan Cruijff, maar is door een journalist Willem van Hanegem in de mond geschoven). Al die mensen met verlichtingservaring delen dat ik er wel over vertellen kan, maar dat jij het pas begrijpt als je het meemaakt. Ik maakte het mee tijdens de ayahuasca in Brazilie. Het is heel simpel: ik ben mijn ego niet, maar ik heb er wel een. Zo, dan heb ik het ook verteld.

Terug weer, zo is het ook met mijn succesverslaving. Ook daar heb ik al vele malen over gelezen en gehoord. Maar op de een of andere manier sloeg het deze keer in. Gewoon tijdens het lezen op de wc. Maar wel als een bom.

Ja, ik ben succesverslaafd. Stiekem denk ik er aan dat als ik maar hard genoeg mijn best doe, ik begin bijvoorbeeld met columns in de NMB te schrijven. Dat ik dan beroemd ga worden en de wereld kan veranderen en dat mensen dan weten: dat heeft die van Beele gedaan (het liefst formuleren ze dat als: die geniale van Beele).

Gabor Mate, de arts over wie het artikel gaat, geeft ook een alternatief: ontwikkel je bewustzijn. Hij zegt dus hetzelfde als ik maar opeens begrijp ik dat ik daar eigenlijk zelf nog helemaal niet echt mee bezig ben. Een beetje, ik proef er aan, maar daadwerkelijk begrip, echte overgave ontbreekt. En dat wil ik nu gaan veranderen. Moet ook niet zo moeilijk zijn lijkt me. Ik heb al een hele to-do-lijst met stapjes naar succes in de prullenbak gedumpt.

Wat stond er op die lijstjes? Ik ga even graven in mijn prullenbak: ik wilde een trickle-down winkel oprichten, ik wilde een mockup maken van een app voor de nieuwe economie, ik wilde een marktverkenning doen om uit te vinden welke bijdrage ik kan leveren, ik wilde ….

Ze kwamen niet van de grond, niet van mijn lijstje af. Ze kostten teveel energie. Dat is misschien wel een goede meter: Kost het energie? Niet doen! Dan is het je ego die dat wil en niet je zelf en / of het universum (zo daar een verschil tussen is). Go with the flow. Ook al zo’n overbekende slogan, maar in deze context begrijp ik hem opeens heel anders.

Opeens loop ik met bevrijdde ogen door onze wereld heen. Ik hoef niet meer, ik mag. Ik volg naar waar onze energie mij brengt.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 126, dec 2024

Onlangs las ik weer eens met veel genoegen de Breukerbrief. Deze keer verbaast Engbert Breuker zich in deze column over het begrip “normaal ondernemen”. En terecht mijns inziens. Kort door de bocht: normale ondernemers gaan voor winst ongeacht hun impact en sociale ondernemers gaan voor impact ongeacht hun winst. Wat is daar nou normaal aan vraag je je dan af.

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat we normale ondernemers normaal noemen. Voor sociopaten hebben we een woord omdat we dat niet normaal vinden. Maar voor ondernemers? Tsja, blijkbaar is dat normaal. Engbert breekt in zijn column een lans voor een nieuw normaal.

Het was medemensaal Jeroen die mij vertelde van psychologisch onderzoek waarin geconcludeerd werd dat het enige verschil tussen ondernemers en criminelen is dat ondernemers voor de grens stoppen en criminelen er overheen gaan. Misschien moet ik mijzelf als zzp-er dan maar niet meer zo als ondernemer afficheren. Dat klopt misschien ook wel, immers: echte ondernemers vinden zzp-ers geen ondernemers. Ben ik dan misschien toch geen sociopaat?

En toen ik verder las zag ik het opeens: er zijn woorden voor dat nieuwe normaal, Engbert noemt ze zelf. Hij noemt bijvoorbeeld woorden als sociaal ondernemen, impact ondernemen en real pricing. Mijn observatie is: daar zijn dus woorden voor. Die begrippen zijn niet meer zo wereldvreemd dat we ze moeten omschrijven. Nee, we hebben er woorden voor.

Engbert eindigt met de suggestie om verdienmodellen te vervangen door bestaansmodellen. Dat doet me dan weer denken aan de dienmodellen van Henry Mentink. Weer een woord voor het nieuwe normaal.

En dus ook: als we op de kruising staan bij verdienmodellen dan kun je verschillende kanten op. Het pad is nog niet geheel duidelijk, we zijn nog zoekende. Maar ik geloof wel dat we uiteindelijk op dezelfde plek uit gaan komen. Op een bewustzijnsniveau waar het nieuwe normaal is.

Een plek waar je die zoektocht nog beter ziet is op de kruising bij economie. Ik zoek even naar economie / economy op mijn links pagina, dat is een verzameling van wat ik de afgelopen 25 jaar zoal ben tegengekomen en is daarom zonder enige pretentie van volledigheid:

associatieve economie

betekeniseconomie

duurzame en solidaire economie

community economy

gemene goed economie

deeleconomie

circulaire economie

zorgeconomie

geefeconomie

ecologische economie

geloofwaardige economie

nieuwe economie

kleureneconomie

complementaire economie

boeddhistische economie

green economy

digital solidarity economy

foundational economy

wellbeing economy

weconomy

freeconomy

collaborative economy

resource-based economy

social economy

united economy

experience economy

economy of communion

blue economy

conservation economy.

Interessant is dat alle bovengenoemde termen die geen link zijn, op mijn linkspagina wel een link zijn, maar die link werkt niet meer, zo vluchtig zijn die begrippen.

En dan weer – ik ben ook zoekende: zie ik dat eigenlijk voor mij, real pricing? Dat is een enorme berg data die je dan doorworstelen moet. Dat is mijn werk en dat vind ik heel leuk hoor, maar toch vraag ik mij wel eens af: is dit nou the way to go? Is het niet veel verstandiger aan te sluiten bij de stroom van het universum? Ach misschien is mijn kunstje gewoon een tussenstap, ook goed.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 125, nov 2024

Het gaat goed! Erger nog: het gaat steeds beter! Ook de club van Rome begrijpt nu dat het niet het systeem is dat we moeten veranderen maar onszelf. Kijk maar.

Ik heb al vaker geargumenteerd dat mijns inziens ons economisch systeem de aggregatie is van onze individuele gedragingen. En dus, als we een ander systeem willen, dan zullen we ons gedrag moeten veranderen. En dus, als we ons gedrag willen veranderen dan zullen we een ander bewustzijn nodig hebben. En dus? Jouw bewustzijn kan ik niet veranderen. Of misschien toch? Gewoon door voor te doen. Dan gaat het misschien viral, dat nieuwe gedrag. Ik vind het wel frappant dat de club van Rome er 50 jaar over doet om dit te begrijpen. Maar ook bij mijzelf heeft het lang geduurd, dus ik zal niet klagen.

Afgelopen maand was ik ook op de jaarlijkse degrowthconferentie (https://esee-degrowth2024.uvigo.gal/en/) en sprak met Vincent Liegey over die onhebbelijke term degrowth, die wel zegt wat we niet willen maar niet wat we wel willen. Vincent had voor mij een eye-opener: alle mooie termen zoals bijvoorbeeld deeleconomie worden uiteindelijk in beslag genomen door commercie. Degrowth is een naar woord, dat zal niet overgenomen worden. Ik was enigszins flabbergasted en begin ondertussen een beetje verliefd te worden op het woord.

Laat ik afsluiten met een onderzoek dat ik laatst tegenkwam: wat is het veiligste automerk? Het ging alsvolgt:

Men neme een stel verschillende auto’s en men laat hen 1.000.000 kilometer rond de wereld rijden. We meten hoever de auto komt voordat de bestuurder dood is. Puur uit interesse meten we ook het aantal doden onder de overige weggebruikers door toedoen van de auto.

Het merk Tank was overduidelijk winnaar, die als enige de volledige 1.000.000 kilometer had afgelegd. De bestuurder kwam heelhuids aan, wel enigszins beduusd vanwege het aantal slachtoffers onder zijn tegenliggers.

Er was ook enige kritiek op de ondezoeksopzet, zo las ik elders. Er was bijvoorbeeld iemand die de posiie innam dat de onderzoekers vergeten waren om onderscheid te maken tussen rechts houden en links houden. De onderzoekers hadden zich verwaardigd de criticus van repliek te dienen, hun verweer was dat zij puur de invloed het merk wilden meten en daarom af hebben gezien van het introduceren van bijkomende factoren.

Om toch tegemoet te komen aan de kritiek hebben de onderzoekers twee kleinere deelonderzoeken gedaan, een waarbij voortdurend rechts werd gehouden, en een waarbij voortdurend links werd gehouden. Maar de resultaten waren niet significant anders. Wel observeerden sommige onderzoekers een mogelijk verband met in welk land de rit werd aangevangen, maar omdat jurisdictie niet in hun model voorkwam hebben ze dit verder buiten beschouwing gelaten.

eerste publicatie: nieuwe mensaberichten 122, jul 2024